Wakacje mijają, specjalizację czas będzie wybrać już w następną (nie jutrzejszą-dzisiejszą jeszcze może dla co szybszych) środę a jeszcze tak niedawno chodziłem zgarbiony bo plecy miałem spalone pierwszym muśnięciem słoneczka (jak poetycko). Kawy i wszystkiego co tigero-podobne unikałem jak ognia bo trzeba wątrobę odtruć i na nowy rok przygotować ale herbaty i śniadań do łóżka to miałem w brud! Jak wakacje to wakacje, babcie rządzą.

Odwiedzając Częstochowę poćwiczyłem cierpliwość z ekipą emerytów i Panią Kierowniczką na której sam głos trafiało mnie coś… niedobrego. Spędziłem jakieś 2-3 tygodnie u taty w bloku co by więzi zacieśnić. To moje stanowisko wylegiwacza, jak widać od lewej kaktusik, komoda (niech was nie zwiedzie zdjęcie, ta komoda JEST duża), sztanga co by rączki wzmocnić przed trzymaniem długopisu i pobijaniem kolejnych rekordów w notowaniu na wykładach pismem podobnym do machania kawałkiem cegły po asfalcie by jakieś wzorki powstały bez specjalnego przykładania uwagi do odtworzenia utrwalonych informacji. Dalej stół i krzesła a prościej mówiąc garderoba (i po co komu szafki i półki…) a dalej kuferek, pooooduszki i ławeczka. Na środku Pan Acer i TA, godna polecenia analogo-fanom, strona.

Następnie był wyjazd nad jeziorko, pies pilnował całe dnie i noce namiotu. Nie wiem jak to znosił…

Parę tygodni później udało nam się wybrać nad morze gdzie z Szefową i Olką doświadczaliśmy uroków chmur i deszczu padającego akurat gdy skończyliśmy rozkładać ręczniki. Nie ma jednak tego złego co by na dobre nie wyszło, znalazłem coś, czego więcej jeść nie chcę a mianowicie pizza z jajkiem ledwo sadzonym na wierzchu, aż mnie rwie jak sobie przypomnę.

A ostatniego dnia wybraliśmy się nad falochron i stało się coś nieoczekiwanego…

PUSH-UP!

Co jak co ale ten okres był niezły, jadło się, piło, chodziło, spało. Czyli to co najpiękniejsze w wakacje. Później była jazda, jazda i jeszcze trochę jazdy. Były wymiany międzymiastowe między Międzyrzecem i Kurowem, czas w Lublinie, kino.

Ostatnio szukając ramek do negatywów do skanera, wsadziłem rękę głębiej w szafkę i poczułem coś dziwnego (bez skojarzeń). A okazało się, że odkryłem to:

Przywieziony ze wschodu przez mojego tatę dla mojej mamy ZENIT ET. Stan bardziej niż idealny, jutro idę oddam film do wywołania i zobaczymy co i jak…

A co do skanowania to parę dni temu dokonałem zakupu tego cacuszka, cena niska, model nie wyższy a skanuje jak widzieliście w poprzednim poście, czyli łaaaadnie. Dlatego Olka, wpadasz z Pauliną do mnie na kawę/herbatę. Pogadacie z Wojtusiem a ja w tym czasie zeskanuję co tam masz. DARMO!

Bestia jak się patrzy MRAŁ!

No i to było by na tyle bąki. Dziękuję za dotrwanie do końca tego całkiem długiego posta, a kto nie czytał to trudno, koniec i bomba… albo… idzie piąty semestr i hasło wciąż żywe!

Witam ponownie po wielu dniach, tygodniach, miesiącach przerwy. Wakacje “odjechały” a razem z nimi nie ścielenie łóżka, wspaniałe uczucie podczas włączania laptopa na profesjonalnym, krzywo pozbijanym, stoliczku pod komputery przenośne i śniadanie do łóżka. Liczyłem na cieplejsze dni i chętnie wykorzystałbym gwarancję by powtórzyć całe te trzy miesiące… gdyby takowa gwarancja istniała oczywiście. Zjeżdżając niżej będą zdjęcia z pobytu w botaniku i późniejszej ucieczki z niego (już nie utrwalona), wyprawa do Gdańska i domowe duperele.

Co mi się podoba w tych zdjęciach Pauliny to okulary, wiedziałem, że ładnie wyjdą, jednak co mnie boli to prześwietlenie… Jednak co do czego jestem w miarę kontent.

Jak dotąd najlepiej naświetlone zdjęcia jakie udało mi się zrobić, daleka droga ale dobry początek. Zestaw z tego dnia.

Bardzo specyficzny uśmiech Pauliny.

Specjalnie dla miłośników psiaków i nie tylko. Najsłodszy czarnuch.

A czego dotyczy to nie wiem bo przez mini pole to i ja nie będę chodził.

Z braku aparatu zmuszony jestem dać… albo inaczej.

Znalazłem teraz oglądając moje stare zdjęcia parę nadających się do pokazania a których jeszcze nie było.

Widoki z łączki zrobione telefonem a pies na ostatnim zdjęciu szwenda się na dole. Urodzony model…

To z kolei inna łąka utrwalona CANONikiem. Widać po dupowatym wykonaniu…

To jeden z lepszych portretów, jeśli tak można to nazwać, jakie zrobiłem. Bardzo mi się podoba, mimo prześwietlenia i naświetlenia kliszy w body…

Bosy boss. Teraz to zdjęcie odnalazłem i jest jednym z niewielu zdjęć jakie mi się podobają, jakie w ogóle się udały, z tych które wyszły spod CANONa A-1.

A To jest amant z którym mieszkam. Ciastko, specjalnie dla Ciebie. Majonez w tle utrwalony CANONem.

A na koniec Wasz cieszymordka na zajęciach hiszpańskiego. W rączkach albo wyczarowana kulencja, albooooo… koniec i bomba.

A oto piosnka którą lubię równie mocno jak i ten kawałek.

No. Weekend majowy (bo tak to się chyba nazywa) pełną parą. Za 4 dni będę płakał by chwila w której piszę tego posta wróciła, ale pewnie nie będzie dało rady. Po poobijaniu się o wszystkie kąty w moim łóżku czas coś konstruktywnego zrobić.

Niedzielny dzień minął pod znakiem chęci-na-naukę i nauki gramatyki. Siedzenie do 02:30 źle wpływa na organizm.

Poniedziałek jakoś przeleciał pod znakiem ADHD na zajęciach Lit. Amer. i nie robieniu nic ciekawego na gramatyce. Bałem się jedynie fonetyki i słusznie, łatwo to nie będzie.

Wtorek, kolosek i potem prawie wolne. Wieczór z mamą i siostrą w Yarisie 1.0 na gaz. Obejrzałem nową/starą obwodnicę Międzyrzecką i z tego co widziałem to nieźle nieźle…

Środa jak to dzień wolny, u taty w bloku na obiedzie i wieczór rozerwany między kompem a nauką. W przerwie wyczyściłem przybornikiem, otrzymanym od allegro, obiektyw i czeka na body. Spacer z grubym po 22:00 dobrze zrobił. Dresik na ciałko, kurtencja ortalionowa i czapeczka. Zestaw taki zapewnia ciepło i ochronę przed deszczem. Adidaski z siatki były jedynym słabym punktem w tym ubiorze. Gumowce lepsze by były, ale nie miałem rozmiaru. Teraz siedzę i stukam sobie tego posta. Nie ma już o czym pisać. Czekam do piątego, czyli poniedziałku na odbiór aparatu i tyle.

Olka, nie zapomnij wziąć dla mnie tego czegoś śmiesznego czym Ziemek kręcił jak smieną się bawił. Ok?

Miałem dać jakieś zdjęcia, ale nie dam rady…

Jakiś czas temu już widziałem coś zwanego “Planet Earth”. W opisie pliku do ściągnięcia było coś o nowym programie przyrodniczym w formie mini-serii. Warto było ściągnąć, ale wielkość odcinka 8 giga odstrasza, nawet z łączem 1mb/s.

Ostatnio dopiero po zobaczeniu trailera poszukałem i znalazłem pięcio-płytową wersję tego produktu i jedno co mogę powiedzieć po obejrzeniu kawałka to: CUUUUUUUUUDO!

Najnowsze metody przedstawiania zmian pór roku, filmowania ułamków sekundy i pokazywania w zwolnionym tempie… Po prostu majstersztyk, a widoki… mmmm.

Jeśli lubicie programy przyrodnicze i macie DVD to polecam serdecznie.

To jest z drugiej roleczki z pamiętnej soboty. Drugą połowę prawdopodobnie Ziemek zapełnił. Okazuje się, że aparat nie jest całkowicie szczelny i co za tym idzie zdjęcia są ‘be’! Jutro bym naprawił pudełko, ale niestety pewna dupa blada (tak Ziemek, patrzę na Ciebie) zapomniała o nim. Także nici z kącika majstra przy Legionowej. Teraz mam sporo czasu, ale mniej zdrowia. Właśnie zwalczam chorobę która może doprowadzić do poważnej obniżki dobrego humoru jak i samopoczucia w ciągu moich jedynych dni (prawie) wolnych. Przekleństwo normalnie. Już miałem nadzieję, że pozałatwiam co tam trzeba było zrobić, zakupy i inne duperele a tu zonk. No cóż, jeśli w jakiś cudowny sposób wyzdrowieję i będę miał się dobrze, to dobrze. Jeśli nie, to… wolę nawet nie myśleć.

Niżej zamieściłem parę zdjęć które nie były tak kompletnie złe. Mają smugi i jakieś farfocle, ale jak dla mnie dodaje to uroku. Może jak naprawię aparat to zmienię zdanie. To tyle!

Będąc w domu, jakieś 2 tygodnie temu, postanowiłem wybrać się z Lalusiem na spacer i trochę pofotografować. Niestety wiedza moja na temat dobrego robienia zdjęć jest zerowa. Zdjęcia wyszły straaaaaaaaaasznie prześwietlone, co za tym idzie, marne. Zamieszczę jednak kilka tych bardziej widocznych lub takich, którym nadmiar światła nie zaszkodził aż tak bardzo.

O ile portrety nie wyszły jakoś za dobrze, to te słupki nie są chyba najgorsze.

Nie lubię za bardzo wychodzić z domu, chociaż ostatnio coraz częściej mi się to zdarza… Można powiedzieć, że coraz bardziej mi się to podoba o tak. W zeszłym tygodniu dostałem notkę w poczcie Deviant’owej od Smakołyka czy nie zechciał bym się wybrać na sesję (jakie to straszne słowo) gdzieś tam w świat. Jako że nie jestem typem myślącym, zgodziłem się od razu. Nie dając Paulinie wyboru nominowałem ją modelką na dany dzień i był to jakże trafny wybór.

W sobotę z rana, wyszliśmy z bloku i Smak już na nas czekała. Dzień był całkiem przyjemny, dowiedziałem się przynajmniej jaka pogoda powinna być do zdjęć, a ta była wymarzona. Ciepło, sucho z leciutkim wiaterkiem. Zdjęcia zaczęły się już na przystanku gdy czekaliśmy na miejski. Na Krakowskim zaczepiliśmy o CoffeHeaven co też miało wpływ na popołudnie. Przechadzając się zaułkami starego miasta, za przewodnictwem Smaku, można znaleźć naprawdę wiele miłych i cichych zakamarków gdzie nikt człowiekowi nie przeszkadza i można miło spędzić czas. Jedno zdjęcie goniło następne bo wiadomo, nie ma się co ograniczać. Paulina mówiła że się boi obiektywów… MHM… Jasne… Nie było po niej widać. Ma zaklepaną kolejną sesję, prawdopodobnie z Mileną.

Po zwiedzeniu starego przeszliśmy pod zamek gdzie można dowiedzieć się sporo o biegunkach i innych sprawach. Można również znaleźć wycieczki żydów oraz marsze fanów motoru na końcu których idą jakże ‘piękne’ lasencje w wieku nastoletnim słuchające z komórki czegoś w stylu ‘Bum Cyk Bum Cyk’. Aż jeść się odechcewa…

Reszta popołudnia to mix fotograficzny w CoffeHeaven i spożywanie latte, espresso oraz Very Wild Berry.

Wczesnym wieczorem, zmęczeni i głodni wpadliśmy do stokrotki, zakupiliśmy mniej więcej co potrzeba i dotarliśmy na stancję, gdzie przyrządzona wspólnymi siłami spaghetti zapchała nasze brzuchy.

To raczej tyle jak na pierwszy wpis. Dyrdymały, ale własne…

    Nie zostaje mi nic innego jak powitać gości na moim pierwszym blogu w życiu. Nie będę się tutaj rozpisywał na temat nie wiadomo czego ale będzie to normalny blog gdzie opiszę pokrótce co się działo, kiedy i jakie miałem wrażenia.

Nie jestem zwolennikiem zamieszczania śmieci na stronach internetowych i postaram się by ta była ‘czysta’. Nie daj Boże, jeszcze ktoś z anglistyki tutaj wejdzie i na zajęciach gramatyki opisowej przytoczy jakiś cytat…

Proszę o wyrozumiałość i nie zostaje mi nic innego jak tylko zamieścić coś.